‘De afstand tussen Maastricht en Heerlen valt reuze mee’

Ze deed SPW 3 en werkte elf jaar in een kinderdagverblijf in Maastricht. Nu pendelt Patricia Valcq (33) al weer enkele maanden tussen Maastricht en Heerlen heen en weer en is ze juf bij Peuteropvang Heerlen. “Ik heb het erg naar mijn zin bij POVH. Ik voel me er thuis en de afstand tussen Maastricht en Heerlen valt reuze mee!”

Als tiener was Patricia altijd al in de weer met kinderen. “Ik paste op mijn jongere nichtjes en hield de jongere kinderen uit de buurt bezig. Dat ik Sociaalpedagogisch Werk ging doen, was een logische stap. Toch heb ik tijdens de periode dat ik in het kinderdagverblijf werkte ook mijn pedicure diploma behaald. Het rommelde nogal binnen de kinderopvang. Er zou te weinig werk zijn en ik wilde iets achter de hand hebben. Tot nu toe heb ik het niet nodig gehad.”

Patricia heeft ondertussen haar draai bij POVH wel gevonden. “In de peuteropvang ligt de nadruk meer op samen bezig zijn, spelend leren. Dat bevalt me goed. Sommige dingen weet ik nog niet, of heb ik nog te weinig gedaan, zoals het toetsen van peuters. Maar ik ben leergierig, dus ik vraag wel als ik iets niet weet of begrijp. Verder houd ik van prettig gek doen,” lacht Patricia, “Maar ik ben ook consequent. Als juf moet je kunnen aanvoelen wanneer er plezier gemaakt kan worden. Maar als de kinderen druk zijn, weet ik dat ook ik even rustig aan moet doen. Peuters zijn open en eerlijk en in voor alles. Peuters zijn heerlijk om mee te werken. Laatst waren we met scheerschuim bezig. Ik vroeg ‘wie kan Olaf maken? De sneeuwpop uit Frozen. Opeens zag ik dat één kindje van top tot teen onder het scheerschuim zat. Ach laat maar lekker, dacht ik, zo fijn dat ze zich amuseren. Of dat meisje dat viel en naar me toe kwam en vroeg, Juf, kijk eens dat mijn been niet gebroken is.”

Terwijl ze over haar werk vertelt, glimmen Patricia’s ogen. Die glinsteren ook als haar hobby kickboksen ter sprake komt. “Daar ben ik onlangs samen met mijn schoonzusje mee gestart. We zijn naar een kickbokswedstrijd gaan kijken en ik dacht meteen ‘dat wil ik ook’. Bootcamp, buiten rennen en sporten, ik vind het geweldig. Ik wilde iets doen, ben altijd heel sportief geweest. Heb lang gevoetbald. Nu heb ik twee jongens van 6 en 8 die voetballen. Zelf train ik het kickboksen drie keer per week. Of ik wedstrijden ga boksen? Nou, graag. Lijkt me geweldig om in de ring te staan. Maar dan moet ik eerst nog wat meer trainen.”

Genoeg toekomstplannen dus. Ook wat haar werk betreft. “Ik kan tien dagdelen ingezet worden, daarvan werk ik er nu acht. Voornamelijk in Mienie Beestje in de 2-jarige groep en als vervanging in Puk. De collega’s leer ik ook steeds beter kennen. Ik pas me gemakkelijk aan en de gezelligheid en de sfeer moet je zelf maken.  Ook leren de peuters mij steeds beter kennen. Hoewel, ze hebben nog weleens moeite met mijn naam. Als we elkaar aan het begin van de ochtend of middag welkom heten en ik vraag ‘hoe heet ik’ stel, komen er vele varianten van Patricia voorbij. Ik geniet van mijn werk, rijd er graag een eind voor en ik hoop dat ik dit nog lang mag doen!”

Reageren is niet mogelijk