‘De glimlach van een kind is mijn waardering’

We vinden Debbie Thijsen (33) deze donderdagmiddag voor kerst in peuteropvang ’t Zonnetje bij AZC Heerlen. De groep is er klein, maar het werk intensief onder andere omdat de kindjes de Nederlandse taal nog niet goed beheersen. “Maar ze begrijpen ons wel,” weet Debbie.

Ze moet lachen om de peuter die steeds aan komt lopen met een nepkaarsje, dat ze voor Debbie’s gezicht houdt en zegt: ‘Blazen’. Een woord dat zo onlangs heeft geleerd. Debbie blaast en drukt met haar vingers snel het lampje uit. Gillend van de pret rent het meisje de ruimte door.  “Ondanks het taalverschil toch communiceren, dat is de uitdaging in deze groep; een uitdaging waar mijn hart sneller van gaat kloppen.”

Debbie werkte jaren in de gehandicaptenzorg. “Ik deed de Pabo, maar na twee jaar ben ik gestopt. Ook heb ik nog een jaar kinderpsychologie gestudeerd. Uiteindelijk heb ik SPW gedaan in twee jaar en ben ik bij Pergamijn aan de slag gegaan. Vijf jaar geleden werd mijn dochter geboren. In één klap kwam dat gevoel terug dat ik altijd graag met kinderen had willen werken. Ik had zeven sollicitatiegesprekken in een week. Bij peuteropvang Heerlen werd ik met open armen ontvangen. Ik kreeg zo’n lieve welkomstmail van Miny van ‘t Kempke, een leidster met heel veel ervaring. Dat deed erg goed. De meeste tijd werk ik in ’t Kempke. Maar nu dus ook een aantal uurtjes in ’t Zonnetje, maar dat stopt binnenkort. Ik geniet van mijn werk. Peuters zijn blij, puur en eerlijk. Uit de glimlach van een kind haal ik mijn waardering.”

Naast haar werk in de peuteropvang geeft Debbie les op een hondenschool. “Ik leer mensen hoe ze om moeten gaan met hun hond. Zelf heb ik ook twee honden waar ik veel mee wandel. Eigenlijk ben ik altijd bezig. Want naast al die wandelingen sta ik thuis ook nog eens vijf keer week op de crosstrainer. Ik wil graag fit en gezond blijven. Maar ik stel mezelf ook graag doelen. Zes weken na mijn knieoperatie ben ik bijvoorbeeld de Mont Ventoux opgelopen. Bij de pakken neerzitten staat niet in mijn woordenboek.”

Ook bij de peuters pakt Debbie aan. “Daarvoor ben ik in de groep. Om de peuters te ondersteunen in hun ontwikkeling en om dat samen met mijn collega’s op een goede manier te doen. Ik heb me ook meteen aangemeld voor de VVE-cursus, omdat die me erg aanspreekt en omdat ik het belangrijk vind om me te blijven ontwikkelen. Ik ben nog bezig de locaties, werkwijze en collega’s te leren kennen. Het kan me niet snel genoeg gaan.”

In deze tweede lockdown verzorgt Debbie samen haar collega’s noodopvang in ’t Kempke. “Er is maar één kindje. Dat is wel heel erg stil als je een grote groep peuters gewend bent. Ik zal blij zijn als alles weer normaal is en wij alle de peuters weer zien en de kinderen weer gezellig met elkaar kunnen spelen!”

Reageren is niet mogelijk