‘Die lachende snoetjes ga ik zeker missen’

“Ik wil nog heel veel doen en nu voel ik me nog goed”, meent Marion Ponsens (65), al twaalf jaar werkzaam als vrijwilliger bij Peuterspeelzaalwerk Heerlen. Goede reden voor de juf om afscheid te nemen en met pensioen te gaan.

Marion kwam in 2004 als vrijwilligster in ‘ de Kling villa’. “Zo heette destijds de peuterspeelzaal waar onder andere Esther Verwers leidster was. Later ging ik naar Pompeltje, nu Hompeltje Pompeltje en uiteindelijk startte ik samen met Carin Radder in peuterspeelzaal Dribbel bij basisschool De Tovercirkel. Ik was twaalf jaar geleden net gescheiden en solliciteerde op menige vacature, maar ik vond geen werk. Uit een loopbaanoriëntatie kwam naar voren dat ik iets met ouderen of juist iets met kinderen zou moeten gaan doen. Ik ging hier in de wijk aan de slag met de begeleiding van ouderen, maar dat gaf me niet genoeg voldoening. Daarna ben ik in een peuterspeelzaal gaan kijken, heb meteen gesolliciteerd en werd aangenomen. Heerlijk vind ik het tussen de peuters. Ze zijn zo open en puur. Soms ondeugend en dat vind ik wel leuk. Met brutaliteit heb ik wat moeite, maar goed, ook dat hoort er bij. Kinderen zijn door de jaren heen wat vrijer geworden, vind ik. Ik sta er soms versteld van wat ze allemaal vertellen. Ik werk drie ochtenden in de week en dat zou ik nog heel lang kunnen doen, want ik blijf de peuters en het werk leuk vinden. Maar ik wil ook nog zoveel andere dingen doen. Naast mijn hobby’s lezen en koken wil ik meer tijd kunnen besteden aan mijn kleinkinderen, wandelen, reizen en vaker met mijn in Den Bosch wonende dochter afspreken. En daarbij ben ik na zo’n ochtend in de peuterspeelzaal best wel moe”, lacht Marion verontschuldigend, “voor mij is het nu dus een goed moment om te stoppen met werken.”

Marion volgde alle mogelijke cursussen en trainingen die door PWH werden aangeboden. “Ik deed onder andere EHBO voor kinderen, maar ook bijvoorbeeld voorlees- en knutselcursussen. Er valt altijd nog iets te leren. In de peuterspeelzaal vind ik het vooral fijn om de nieuwe peuters op hun gemak te stellen. Ik word ook wel de knuffeljuf genoemd. Ik zeg ook altijd ‘maar goed dat ik twee knieën heb’. Ik kan zo genieten van die lachende snoetjes, maar ook van het contact met de ouders. In die twaalf jaar heb ik veel peuters binnen zien komen en daarna hun broertjes op zusjes. Maar dat is na de vakantie voorbij. Ik ga de peuters, leidsters en ouders zeker missen en ik heb al gezegd dat ik in het begin nog vaak koffie zal komen drinken.”

Reageren is niet mogelijk