‘Die uren in de peuterspeelzaal wil ik voor geen goud missen’

Ze is de oma van peuterspeelzaal ’t Meuleke en krijgt de meest hardnekkige weigeraar aan het fruit. Reden om vrijwilligster Miriam Aussems-Savelkoul (60) eens flink in het zonnetje te zetten.

Maar voordat Miriam zelf aan haar verhaal kan beginnen, nemen de leidsters Diana, Noor en Anouk het interview even over. “Het is ongelooflijk wat Miriam hier allemaal voor elkaar krijgt. Kinderen die thuis en hier hun fruit weigeren, eten na verloop van tijd stukjes appel en banaan. Ze heeft de stagiaire leren breien; haar enthousiasme is aanstekelijk. Soms moeten we op haar mopperen, bijvoorbeeld als ze ziek is, en toch komt werken. En soms zijn we haar kwijt,” lacht Diana, “zoals die keer toen dat ze eerst naar de dokter moest, dus iets later kwam. Ze had dat wel doorgegeven, maar de ontvanger was dat even vergeten. En Miriam kwam nooit te laat, dus wij waren haar kwijt. We hebben iedereen gebeld, Miriam zelf gebeld, zijn uiteindelijk de wijk ingereden naar haar huis.”
“En ik zat bij de dokter in de wachtkamer, keek op mijn telefoon en dacht, ze weten waar ik ben, ze wachten maar even,” lacht Miriam.

Natuurlijk liep alles goed af en was iedereen blij dat ze er weer was. Niet in de laatste plaats de peuters. “Soms loop ik in de supermarkt en klinkt er ineens heel hard ‘Oma!!’ Een van mijn eigen kleinkinderen, denk ik dan. Maar nee, een peuter. Leuk hè. Of ze grijpen je om de benen, ‘hoi oma’. Geweldig. Ik werk nu twee schooljaren in ’t Meuleke. Daarvoor paste ik op de kleinkinderen, maar toen de jongste naar de basisschool ging, had ik tijd over. Mijn moeder vraagt veel zorg, ook mijn bij haar inwonende broer. En om te voorkomen dat ik alleen maar daarmee bezig was, vroeg Diana of ik wilde helpen in de peuterspeelzaal. En ik vind het heerlijk. Niet alleen de peuters, ook de collega’s zijn geweldig. We kunnen de dingen die ons bezighouden bij elkaar kwijt, we steunen elkaar.”

Miriam is haar hele leven al gek op kinderen. “Dus toen we trouwden, wilde ik meteen kinderen. Iedereen om me heen werd zwanger, behalve ik. Na vijf jaar dokteren was ik in verwachting van onze dochter. Drie maanden na haar geboorte was ik weer zwanger, spontaan dit keer.”
Inmiddels zijn er drie kleinkinderen en geniet Miriam volop van haar gezin. “Ons huis is er helemaal op ingericht,” lacht ze. “Speelhuisje in de tuin, kast vol speelgoed. Alles kan. Maar ik ben wel een oma die regels stelt. Ook in de peuterspeelzaal. Als peuters ruzie maken of speelgoed van elkaar afpakken, grijp ik in. Maar ook als ze bijvoorbeeld hun water niet willen drinken, ga ik daar wel mee aan de slag. Laatst een jochie, wilde niet drinken. Ik had mijn beker koffie voor me staan, hij een beker water. Ik nam een slok en riep ‘aaahhh, dat is lekker’. Hij deed hetzelfde en uiteindelijk was de hele beker leeg.”

Aan stoppen denkt Miriam nog lang niet, eerder aan nog meer uren meedraaien in de peuterspeelzaal. “Ik blijf dit doen zolang ik kan. Ik zou die uren in ‘t Meuleke voor geen goud willen missen. Ik vind het heerlijk om met de kinderen te puzzelen, knutselen, om ze voor te lezen, te helpen bij dingen die nog niet zo goed gaan en ze complimentjes te geven voor dat wat ze hebben geleerd. En als een peutertje dan tegen me zegt ‘oma ik vind jou lief’, ja, dan smelt ik.”

Reageren is niet mogelijk