Ennie Wachelder: ‘werken met peuters die net wat meer aandacht nodig hebben, vind ik het fijnst.’

Een kwart eeuw is Ennie Wachelder (65) werkzaam voor Peuterspeelzaalwerk Heerlen. Ook nu ze de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, denkt Ennie nog niet aan stoppen met het peuterspeelzaalwerk. “Daarvoor geeft het werken met de peuters en de sociale contacten met collega’s en ouders mij teveel voldoening. Voor huishouden en andere vrouwendingen blijft nog meer dan genoeg tijd over,” lacht de jubilaris.

Haar eigen kinderen gingen al naar het voortgezet onderwijs toen Ennie een advertentie in het wijkblad zag, waarin een vrijwilliger werd gezocht voor peuterspeelzaal de Speelbal, destijds aan de Rukkerweg. Ennie: “Beroepskrachten kende men niet, iedereen, van bestuur tot leidsters, werkte op vrijwillige basis. Ik was al langere tijd leesmoeder op de basisschool van mijn kinderen en dit leek me wel leuk. De Speelbal bevond zich in een groot gebouw, mét piano en genoeg plek om binnen te fietsen en te spelen. We kregen veel ondersteuning van de ouders in de vorm van materialen en hulp in de speelzaal. Ook werd er regelmatig een rommelmarkt gehouden om geld in te zamelen om daarvan weer spulletjes voor de zaal te kunnen kopen.”

Hoewel kinderen en onderwijs haar interesse altijd al hadden, volgde ze geen opleiding in die richting. “Vroeger werd je als meisje niet zo gestimuleerd om verder te studeren. Daarbij was ik woordblind, vroeger nog niet zo bekend als nu. Ik ging bij een plaatselijke supermarkt werken, een echt familiebedrijfje nog. Toen de bazin ziek werd nam haar dochter de zaak over en mij werd gevraagd of ik voor haar kinderen wilde zorgen. Voor mijn huwelijk heb ik nog vele jaren bij onze landelijke grootgrutter AH gewerkt, op het laatst als cheffin van de non-food afdeling. Na mijn huwelijk wilde ik wel parttime, maar niet fulltime blijven werken, want dat deden getrouwde vrouwen niet in die tijd”, lacht Ennie, “helaas was het destijds niet mogelijk om een leidinggevende job parttime uit te oefenen. Dus met enige pijn in het hart ben ik toen gestopt met werken.” Ook zorgde Ennie vele jaren enkele dagen per week bij haar thuis voor naschoolse opvang van twee buurtkinderen, broer en zus. “De jongste, nu bijna achttien, komt nog regelmatig langs. Ook de peuters van vroeger kom ik tegen, alleen nu brengen zij hun eigen kinderen naar de peuterspeelzaal.”

Aan al die jaren heeft Ennie mooie herinneringen. “Zo hadden we ooit een nest poesjes in een soort van luchtkoker in de peuterspeelzaal. Een van de leidsters heeft de poesjes thuis verzorgd. In ons ‘schoolkrantje’ schreven we dan verhalen over de dieren. Tja, er gebeuren leuke en minder leuke dingen tijdens zo’n periode, maar het was toen en ook nu heel leuk om met peuters te werken. Ze zijn nog zo open en onbevangen. Juist het kind dat het wat minder goed doet, geef ik graag extra aandacht. Of er veel veranderd is? Peuters zijn mondiger, maar wel later zindelijk. Dat komt waarschijnlijk ook door het gebruik van wegwerpluiers. Ook qua werk is het tegenwoordig heel anders dan 25 jaar geleden. Hoewel we toen ook al bezig waren met taalontwikkeling, thema’s en dergelijke, ligt tegenwoordig alles meer vast, is alles meer gepland. Vroeger moest je je eigen creativiteit aanspreken bij thema’s en materialen. Nu is alles veel dwingender voorgeschreven. Maar goed, tijden veranderen nu eenmaal.”

Door de jaren heen deed Ennie vele cursussen die in het Peuterspeelzaalwerk werden aangeboden en omdat ze over de vereiste diploma’s beschikte, heeft ze onder meer enkele maanden als betaalde kracht een beroepskracht kunnen vervangen. “Mijn hart ligt in de wijk Heerlerbaan, ik ben hier geboren en getogen. Dus ik kwam terug, als vrijwilliger en ik hoop hier ook nog een hele tijd mee te kunnen draaien. Als ik zelf vind dat het niet meer gaat, of als de andere leidsters dat vinden, dan pas stop ik ermee!”

Reageren is niet mogelijk