‘Ieder mens verdient een nieuwe kans’

Ze deed de MDGO (Middelbaar Dienstverlenings- en Gezondheidszorgonderwijs) richting agogisch werk en riep dat ze nooit met heel jonge kinderen ging werken. “Ik was de enige in de klas,” lacht Esther den Hollander er nu om, “uiteindelijk gingen de meeste klasgenoten iets doen met oudere kinderen en jongeren en zit ik tussen de peuters. En dat nu al 18 jaar.”

“Door Yvonne Kaptein kwam ik bij PWH terecht. Onze zoons zaten bij elkaar in de klas en op een gegeven moment vroeg ze of vrijwilligerswerk in een peuterspeelzaal niets voor mij was. Ik zei: ‘ja is goed’ en werd vrijwilliger in peuterspeelzaal de Paddestoel.  Na een jaar vond de professionalisering plaats. Ik kreeg een contract. Omdat ik MDGO niveau 4 had gedaan, hoefde ik niet de schoolbanken in, ik hoefde alleen nog het Nederlands diploma te halen. Ik had het vanaf het begin erg naar mijn zin binnen de organisatie. De werkomstandigheden zijn prettig, we hebben als leidsters een grote mate van zelfstandigheid. Je kunt je eigen creativiteit de vrije loop laten, eigen initiatief tonen. Dat werkt heel stimulerend.”

Wel blijft op de achtergrond haar opleiding nog aan Esther trekken. “Met name werken met jongeren met een problematiek, trekt me enorm. Ik geloof dat in beginsel ieder mens een goed hart heeft.  Door verschillende omstandigheden kunnen jongeren ontsporen. Ik vind dat iedereen een nieuwe kans verdient en daar zou ik graag een bijdrage aan leveren. Het mooie van mijn werk als peuterleidster is, dat ik al kan meewerken aan de basis. Sommige kinderen hebben net iets meer aandacht nodig. Wel moeten we oppassen dat we daarin niet doorslaan.  Het is prima om de ontwikkeling van kinderen goed in de gaten te houden, maar je merkt als leidster ook al heel snel of er écht iets niet in orde is, of dat de peuter meer tijd nodig heeft om zich te ontwikkelen. En dan moet je hem die tijd ook gunnen vind ik. Er wordt tegenwoordig nogal wat gevraagd van jonge kinderen. Met als resultaat schrikbarende cijfers van kinderen met een burn-out of depressie. Dat moet toch een signaal zijn, denk ik dan.”

Ondertussen is Esther ook al verschillende jaren lid en sinds januari voorzitter van de Ondernemingsraad van de stichting. “Ik wilde meer weten over hoe de organisatie in elkaar steekt. Vaak wordt er gemopperd over iets, maar een besluit heeft altijd twee kanten. In de praktijk vraag je je als leidster dan vaak af, waarom? In een vergadering van de OR hoor ik dan hoe het echt zit en begrijp ik beter waarom sommige beslissingen worden genomen. Heel verhelderend. Bij de jaarvergadering kunnen alle medewerkers aanwezig zijn. Maar ook tijdens het onderling beraad kunnen medewerkers aansluiten. Via de mail van de OR kan men data van vergaderingen opvragen.”

Esther werkt met veel plezier in verschillende zalen. “Ik geniet van de onbevangenheid van peuters. Maar aan de andere kant probeer ik ze ook waarden en normen bij te brengen. Dat vond en vind ik in de opvoeding van mijn eigen twee zoons belangrijk, maar dus ook in de peuterspeelzaal. Als een kindje zegt ‘ik moet’, zeg ik ‘hoe vraag je dat?’ en dan volgt er al snel ‘mag ik’. Het zijn kleine dingen, maar voor mij wel heel belangrijk.”

Reageren is niet mogelijk