‘Ik heb met veel plezier mijn vrijwilligerswerk gedaan!’

Zes jaar geleden werd ze de oma van peuteropvang ’t Meuleke. Met pijn in het hart neemt ze nu afscheid van haar vrijwilligerswerk, van haar peuters en collega’s. “Ik ben geopereerd aan mijn knie en ook aan de andere moet ik nog een operatie ondergaan. Straks ben ik er meer dan een jaar uit en ken ik de kinderen niet meer. Reden om nu te stoppen. Maar een gemakkelijke keuze was dat niet.”

Haar daimond painting schilderij waar ze buiten aan de tuintafel aan werkt, moet even wachten. Miriam zet koffie en begint aan haar verhaal. Want de operaties zijn niet de enige reden om te stoppen als vrijwilliger. “Ik ben ook mantelzorger van mijn moeder. En sinds zij in het verzorgingshuis woont, is mijn broer bij ons in huis. Hij kan niet zelfstandig wonen. Ook heb ik vier kleinkinderen waarvan de jongste nu een jaar is en de oudste 14. En daar zitten nog twee tussen van 11 en 10 jaar. Tel daar ons huis met grote tuin bij op. Genoeg werk te doen. Gelukkig zitten mijn man en ik niet graag stil,” lacht Miriam. “Hij is nu met pensioen en ook altijd bezig. Samen maken we houten vlinders. Hij zet de vlinders in elkaar, ik geef ze een mooi kleurtje. Zo nu en dan staan we ermee op een braderie of markt. We hebben er ondertussen al zo’n vijfduizend verkocht. Eigenlijk hebben we het nu drukker dan tijdens ons werkzame leven.”

Zes jaar geleden bracht ze regelmatig haar kleinzoon naar de peuterspeelzaal. “Diana vroeg of ik niet als vrijwilligster bij ’t Meuleke wilde komen werken. Daar heb ik ja op gezegd. Kinderen vind ik leuk, dat spontane, hoe ze zo gek uit de hoek kunnen komen. En het maakte me niet uit wat ik moest doen, luiers verschonen, voorlezen, koffiezetten, fruit schillen. Ik heb het allemaal met veel plezier gedaan.”

Nu is het tijd om afscheid te nemen. Dat kost moeite, heeft Miriam ervaren. “Ik heb er lang over nagedacht, maar de knoop toch doorgehakt. Ik ga de peuters en de collega’s erg missen. Maar ik zal vast nog wel eens binnenlopen. En de kinderen kom ik hier in de wijk wel tegen. Dan klinkt het ‘hoi oma’. Daar geniet ik van. Donderdag 23 juni is het afscheid. Ik laat me verrassen. Maar er zal vast wel een traantje vloeien.”

 

 

 

 

Reageren is niet mogelijk