‘Ik was verlegen en de grote stad was niets voor mij’

Werken met kinderen of met dieren; een keuze die Vera Berg (52) heel moeilijk vond. Ze deed de huishoudschool, richting kinderverzorging en zat nog een tijd op de land- en tuinbouwschool. Uiteindelijk kwam ze via allerlei omwegen (ze kroop door modder, liet nertsen vrij) in de peuteropvang terecht.

In de Eerste Stap Voerendaal vervangt ze vandaag. En dat vervangen bevalt haar goed. “Toen ik van de huishoudschool kwam, ben ik meteen als vrijwilliger in Liegebeest gaan werken. Maar ik wist nog niet wat ik wilde, dus ging ik in militaire dienst. Van mijn vijf broers is er één in dienst geweest, mijn zus en ik wilden allebei heel graag. Beroeps wilde ik worden, als chauffeur op de vrachtauto. De opleiding was zwaar. Niet het lichamelijk deel, dat vond ik geweldig, door modder kruipen en zo. Maar de theorie, daar had ik moeite mee. Ik stopte met de opleiding. Werkte daarna nog jaren in een restaurant waar ik me opwerkte van de spoelmachine tot chef-kok in de keuken. Maar ook de liefde voor de dieren bleef aan me trekken. Ik ging in een nertsfarm werken, de dieren verzorgen, dacht ik. Maar wat ik daar voor ellende zag, verschrikkelijk. Meteen op de eerste dag heb ik een aantal dieren vrijgelaten.”

Ze eten allemaal mee
Vera trouwde en werd zwanger. Ze kreeg drie kinderen. Haar middelste zoontje stierf met drie weken. Een tijdlang bleef ze thuis en na haar scheiding voedde ze haar kinderen alleen op. “Toen ik mijn leven weer enigszins op de rit had, ben ik weer als vrijwilliger in de peuterspeelzaal aan de slag gegaan. In 2011 rondde ik de opleiding SPW3 af en vanaf 2015 werk ik als professionele peuterleidster bij de stichting. Ik heb ontdekt dat hier mijn hart ligt. Maar ik ben ook altijd nog gek op dieren. Ik had destijds kunnen gaan studeren voor dierenartsassistent, maar voor die studie moest ik naar Amsterdam. Ik was verlegen en de grote stad was niets voor mij. Kinderen komen snel op mij af. Ik denk ook, omdat ik zelf verlegen was, dat ik stille kinderen beter begrijp. Ik weet hoe ik ze moet benaderen of troosten. Ik blijf ook rustig in alle situaties en kinderen voelen dat.”
Als Vera niet in de peuterspeelzaal is, is ze vaak in de bioscoop te vinden. “Heerlijk vind ik dat, je bent er echt even uit. Vier keer dezelfde film vind ik ook niet erg. Als iemand vraagt of ik meega, zeg ik ja. Maar ook dieren spelen nog altijd een grote rol in mijn leven. Ik heb een hond waar ik veel mee wandel. Maar ook mijn tuin is op dieren ingericht, met hokken, struiken en een vijver. Er overwinteren egeltjes, katten lopen aan en ze eten allemaal mee.”

Speelplezier
De toekomst? Vera weet het wel. “Meer uren werken zouden geen probleem zijn, maar wel blijven vervangen. Ook ga ik de cursus Speelplezier doen. Alles rondom het kind interesseert me. Ik heb mijn baan gevonden!”

Reageren is niet mogelijk