‘Ik wilde eigenlijk tekendocent worden’

veroniqueDit jaar is ze vijftien jaar werkzaam als vrijwilliger in peuterspeelzaal Ienie Mienie 2, voorheen Liegebeest. Een periode waarin vooral haar gezondheid een flinke klap kreeg. Maar Veronique Winthagen is positief ingesteld en behept met een flinke dosis humor. “Ik ben blij dat ik weer kan meedraaien in de peuterspeelzaal en daar geniet ik van.”

In 2005 kreeg Veronique een heftige en onverklaarbare hoofdpijn. Na nog meer klachten als een verminderd zicht en verscheidene onderzoeken verder werd ontdekt dat er zich door onverklaarbare redenen veel vocht in haar hersenen had opgehoopt; Pseudotumor cerebri met een moeilijk woord, tegenwoordig IIH genaamd. Er moest onmiddellijk een behandeling of operatie plaatsvinden. “Gelukkig sloegen de tabletten die ik kreeg aan. Maar ondertussen was, door de druk van het vele vocht, mijn zicht aangetast en in mindere mate ook mijn geheugen. Het was een heftige tijd, maar uiteindelijk kon ik na een lange periode van opknappen en revalideren toch weer meedraaien in de peuterspeelzaal. Wel zijn er een aantal dingen waar ik op moet letten. Is het bijvoorbeeld erg druk geweest, moet ik mijn rust nemen. En stress zoveel mogelijk vermijden, maar het scheelt dat ik niet zo snel gestrest bent”, lacht de peuterjuf.

Ruimtepak
Veronique werkte tien jaar als schoonmaakster bij Philips. “In een soort ruimtepak maakte ik de stofvrije ruimtes schoon. Omdat mijn man in diensten werkte, en onze banen en de zorg voor het gezin nogal wat organisatie vroegen, besloten we dat ik zou stoppen met werken toen onze dochter Thessa werd geboren. In 2001 startte ik als vrijwilligster in de peuterspeelzaal. Thessa bezocht ’t Liegebeest en ik hielp er regelmatig mee. Toen ze bijna naar de basisschool ging, vroeg Marleen, destijds ook al juf, of ik als vrijwilligster aan de slag wilde gaan. Want ze konden nog wel een handje hulp gebruiken. Ik zei meteen ja. Mijn dochter en ik gingen nog een maandlang samen naar de peuterspeelzaal. Op de eerste dag zei ik enthousiast tegen haar: “Word ik vandaag jouw juffrouw.” Waarop ze in huilen uitbarstte en ik verbaasd vroeg wat er was, want ze huilde nooit. Ze vroeg: “Maar ben je dan mijn mamma niet meer?”

Voldoening
Veronique geniet met volle teugen van haar werk. “Peuters zijn zo heerlijk ongedwongen en recht voor de raap. Daar houd ik wel van. Het geeft veel voldoening, dat je de kinderen iets kunt leren en dat je ze ziet groeien. Dat je peuters die verlegen en stil binnekomen, ziet opbloeien. Daarnaast hebben we een hecht team. Door de gevolgen van de Pseudotumor cerebri kan ik de cursussen die geboden worden en die ik graag had willen volgen niet meedoen. Maar mijn collega’s praten me altijd helemaal bij. Ook spreken we na werktijd regelmatig af om samen iets leuks te doen.”

Tranen van het lachen
Leuke anekdotes heeft Veronique genoeg. “Er was eens een jongetje in de peuterspeelzaal dat moeite had met het woord juffrouw. Ook mijn naam Veronique kon hij moeilijk uitspreken. Tijdens de begroeting in de kring vroeg Marleen: “En wie is dat?” Ze wees naar mij. Waarop de jongeman in al zijn enthousiasme riep: “Suffe Mieke.”
Als ik erg moet lachen, rollen me al snel de tranen over de wangen. Er is dan altijd wel een peuter die me verbaasd aankijkt en vraagt of ik pijn heb. Ja, ik ben wel een beetje die gekke juf die altijd plaagt en grapjes maakt. Daarnaast vind ik het heel belangrijk dat kinderen zich vertrouwd en veilig voelen in de peuterspeelzaal. En dat de peuters graag komen en al spelend kunnen leren. Met de nadruk op spelen.”

Toekomst
Over de toekomst is Veronique kort en krachtig: “Ik blijf meedoen zolang mijn gezondheid het toelaat!”
En dan te bedenken dat de peuterjuf altijd dacht dat tekenen haar toekomst zou zijn. “Ik wilde tekendocent worden, maar om de juiste opleiding te doen, had ik op de Havo natuur- en scheikunde nodig in mijn vakkenpakket en daar strandde het op. Ik kreeg die vakken niet onder de knie. Ik moest er zoveel tijd in investeren, dat de punten van tekenen en handenarbeid kelderden, dus heb ik mijn toekomstplannen bijgesteld. En daar heb ik uiteindelijk geen spijt van, want ik ben hier in de peuterspeelzaal prima op mijn plek!”

Reageren is niet mogelijk