‘Kinderen moeten wel kínd kunnen zijn’

De liefde bracht haar naar het zuiden en nu kan Greetje Gerrits zich niet voorstellen Limburg ooit nog weer te verlaten. Via Carin Radder die ze regelmatig tegenkwam bij het korfballen, kwam Greetje zestien jaar geleden bij Peuterspeelzaalwerk Heerlen terecht.

“Ik had altijd in de kinderopvang van Humanitas gewerkt en daar werd mijn contract niet verlengd. Carin vertelde dat ze bij PWH met de Voor- en Vroegschoolse Educatie van start gingen en nog mensen konden gebruiken. De sollicitaties waren al geweest, maar ik dacht, ik schrijf gewoon. Niet veel later had ik een sollicitatiegesprek. Dat verliep heel bijzonder, beetje chaotisch, luchtig en grappig. Ik ging naar huis en dacht, wat was dit? Diezelfde avond nog hoorde ik van Annie Slabbers dat ik was aangenomen en kon ik Carin bellen met de mededeling dat we collega’s zouden worden.”

Greetje begon als leidster in peuterspeelzaal ’t Heitje en daarna in ’t Hobbelpaard dat nu Kiddooh heet. “Natuurlijk is er qua werk in die zestien jaar het een en ander veranderd, maar de kinderen zijn hetzelfde, spontaan en enthousiast. Ik ben wel van de grapjes en probeer ook kinderen daarin mee te nemen. De wereld is al zo hard. De uitstapjes met kinderen én ouders zijn voor mij de extraatjes. Zoals laatst naar het circus. Prachtig dat enthousiasme van ouders om mee te gaan. Daar word ik heel blij van. Ook de afwisseling in mijn werk vind ik fijn. Hoewel ik moet toegeven dat er de laatste jaren veel is bijgekomen, regel ik ook graag de administratieve zaken. Er wordt tegenwoordig meer geëist van leidsters en ook van de kinderen. Prima om dingen goed in de gaten te houden en als er achterstanden zijn daar meteen iets aan te doen. Maar kinderen moeten wel kind kunnen zijn. Gericht spel is goed, maar vrij spel is ook heel belangrijk, is mijn idee.”

Via dezelfde Carin die haar bij PWH bracht, leerde Greetje Roda JC kennen. En terwijl Greetje’s moeder in het noorden van het land FC Groningen aanmoedigt, mist Greetje zelf geen enkele wedstrijd van háár ‘Trots van het zuiden’. “Voor een wedstrijd bellen mijn moeder en ik altijd even,” lacht Greetje, “dan zeg ik ‘ik heb het kaarsje voor Roda al branden. Als Roda en Groningen tegen elkáár moeten voetballen? Nee, dan bellen we maar even niet. Mijn moeder en ik kunnen allebei slecht tegen ons verlies.”

Inmiddels is Greetje, na jaren te hebben gekorfbald, ook zelf aan het voetballen geslagen en trapt ze tegen de bal bij de Veterinnen van RKHBS waar ze ook het wedstrijdsecretariaat voor de jeugd verzorgt. “Ik kan helemaal niet voetballen,” lacht ze, “maar laatst had ik wel bijna gescoord! Het gaat mij om de gezelligheid en teamsport. Dat miste ik nadat ik met korfballen was gestopt.”
Ook moedigt ze langs de kant haar zoons aan, de jongste voetbalt en de oudste doet aan wedstrijdzwemmen. “Bezig zijn met sport en binnen de wereld van clubs zit er gewoon in.”
Wat Greetje nog van plan is en verwacht van de toekomst bij PWH? “Directeur worden,” antwoordt de peuterleidster gevat, “haha, tja, dromen mag toch?’ lacht ze, “ik hoop mijn werk nog lang en met veel plezier te mogen blijven doen. Mét aanvullende cursussen, zoals de beweegcursus, want op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwe ideeën vind ik heel belangrijk.”

Reageren is niet mogelijk