‘Kinderen pikken de taal snel op’

‘Een hele leuke uitdaging’, noemt Nicolle Schmeetz haar vervanging in ’t Zonnetje, de peuterspeelzaal in het Asielzoekerscentrum (AZC) in Heerlen. “Je ontmoet er peuters die uit een heel andere situatie komen en die de Nederlandse taal nog niet of nauwelijks spreken. Die peuters kom in je de andere zalen van PWH ook wel tegen, maar in ‘t Zonnetje weet je het zeker.”

Vanaf eind januari vervangt Nicolle juf Sanne, die met zwangerschapsverlof ging. Verschillende jaren al is Nicolle werkzaam bij Peuterspeelzaalwerk Heerlen. Eerst als vrijwilligster, later als vaste kracht. “Aan het begin van de vervangperiode heb ik een rondleiding gehad door het AZC. Ik had er wel een voorstelling van, maar dan zie je met eigen ogen hoe de mensen opgevangen worden en wonen. Ik heb me regelmatig afgevraagd hoe ík me in zo’n situatie zou voelen. Oké, de mensen zijn veilig, maar ze verblijven met meerdere personen, vaak vreemden, in kleine ruimtes. Dat heeft enorme indruk op me gemaakt. Ook bezoeken we de ouders om ze uit te nodigen hun peuter naar de peuterspeelzaal te brengen. Met handen en voeten leggen we uit wie we zijn en waarvoor we komen. Ook nemen we een klapper mee waarin foto’s staan van de verschillende momenten in de zaal. Zo kunnen we laten wat we in de peuterspeelzaal doen. Negen van de tien keer staan de ouders de volgende ochtend met hun peuter bij ’t Zonnetje. Dat verbaast me iedere keer, want wij zijn toch eigenlijk volslagen vreemden voor ze.”

Natuurlijk is de taal in de peuterspeelzaal ook wel een probleem, maar met de kinderen minder dan met de ouders. De peuters hebben hun dagritme en hebben al snel in de gaten wat er van hen verwacht wordt. Ook pikken ze de woorden heel snel op. Maar met de ouders is dat wat lastiger. Laatst hielden we een ochtend als afsluiting van dit schooljaar en hadden we zo goed als kon uitgelegd dat het de bedoeling was dat ouders kleine hapjes zouden maken. Alle ouders waren aanwezig tijdens de afscheidsochtend, maar zonder hapjes. Gelukkig hadden we zelf iets meegenomen en wat je dan wel weer ziet, is dat de ouders spontaan het eten onder elkaar beginnen te verdelen. Ook de betrokkenheid bij elkaars kinderen is groot. Als een peuter nog niet is opgehaald, is er altijd wel een vader of moeder die zich om hem of haar ontfermt.”

Hoewel de peuters de taal redelijk snel oppikken, zijn er momenten dat het toch een barrière is. “Laatst was er een jongetje dat maar niet kon wennen, hij moest erg veel huilen. Op een gegeven moment stond hij al huilend een heel verhaal te vertellen in de speelgoedtelefoon. Maar wij konden hem helaas niet verstaan, want misschien hadden we dan begrepen waar hij het zo moeilijk mee had. Over het algemeen wennen de peuters gelukkig heel snel. Ze zien wat de andere kinderen doen en doen elkaar na. Een groot verschil met andere zalen en ook wel een nadeel is, dat peuters hier niet zo lang zijn. Zodra een gezin de verblijfsstatus krijgt en een woning krijgt toegewezen, moeten wij afscheid van ze nemen. We geven dan informatie mee over peuterspeelzalen in de buurt in de hoop dat ouders hun peuters daar meteen aanmelden.”

Maar nu gaat Nicólle zelf afscheid nemen van het Zonnetje. “Na de vakantie is juf Sanne er weer. Je weet van te voren dat het tijdelijk is, maar ik heb er geen spijt van. Het was erg leuk om hier te vervangen. En nu ga ik weer terug naar peuterspeelzaal ’t Kuikennest. Dat zal ook weer even wennen zijn, want er zijn natuurlijk nieuwe peuters bij gekomen en anderen zijn naar de basisschool. Werken met peuters geeft veel voldoening. Maar hier in ‘t Zonnetje voelt dat nét even anders. Je probeert de peuters op weg te helpen in een maatschappij die nog vreemd voor hen is. In de hoop dat ze er zich snel thuis voelen, zich er met de taal kunnen redden en dat de overgang naar de basisschool daardoor wat soepeler verloopt.”

Reageren is niet mogelijk