Minder verlegen door teamsport

Ze komt uit een voetbalgezin, maar koos er zelf op jonge leeftijd voor om op streetdance te gaan. Nu is ze de echtgenote van een trainer, moeder van een voetbaltrio en zélf trainer van het elftal JO8 van VV Hellas Klimmen. Maak kennis met Sanne Rutjens, pedagogisch medewerker bij peuteropvang Heerlen en werkzaam in ’t Meuleke.

Ze trekt de peuters hun jasje aan, hangt de rugzakken aan de juiste rug en zwaait de peuters na als ze naar hun (groot)ouders rennen. Eén kindje heeft moeite met afscheid nemen van zijn juffen. Hij draalt nog wat, kijkt nog een keer om en loopt dan toch achter zijn oma aan. Met een grote glimlach komt Sanne het lokaal weer in. “Dan heb je als juf toch iets goed gedaan,” lacht ze bescheiden.

Sanne deed SPW-gehandicaptenzorg. Ze kreeg drie kinderen, bleef thuis tot de jongste vier was en solliciteerde bij peuteropvang Heerlen. “Maar mijn diploma was niet toereikend. Via de NTI ben ik SPW-kinderopvang gaan doen. Stage liep ik bij de Bijtjes. De opleiding duurde iets langer, omdat ik als extra vak jeugd- en opvoedhulp koos. Het pittigste vak uit de keuzes. Maar ik heb mijn diploma gehaald en van die keuze heb ik geen moment spijt gehad.”

Ondertussen werkt Sanne al een jaar bij POVH en heeft ze het er erg naar haar zin. “Ik zit hier echt op mijn plek. Ik ben een enthousiaste juf, maar ook consequent. Ook vind ik het geweldig de peuters te zien groeien in hun ontwikkeling en dat allemaal in die twee jaar in de peuteropvang. Bij peuters kun je echt jezelf zijn, ze zijn enthousiast, ze doen gewoon, zeggen wat ze zeggen willen en zijn er nog niet zo mee bezig wat anderen daar misschien van denken. Heerlijk! Ik geniet ervan om de kinderen een leuke ochtend of middag te bezorgen. Ook voel ik me prettig in het team en voel ik me gewaardeerd door de organisatie.”

Stilzitten is niks voor Sanne, ze blijft bezig. Bijvoorbeeld binnen de organisatie met de nodige cursussen. “Er valt nog heel veel te leren en te doen. Maar een ding is me al duidelijk: ik zie mezelf niet in een functie zonder kinderen. Die peuters maken mijn dag!”

En na werktijd wordt er gevoetbald. “Opa zei altijd ‘voetballen is niks voor meisjes’. Maar toen ik uiteindelijk op het veld stond, was hij mijn trouwste fan. En nu voetbal ik en ben ik trainer. Voetballen als teamsport heeft me over mijn verlegenheid heen geholpen en heeft me socialer gemaakt. Ieder kind zou een teamsport moeten doen, vind ik.”

 

Reageren is niet mogelijk