‘Oorlog en angst blijven bij je’

Ermina Jakupovic was dertien toen er oorlog uitbrak in haar geboorteland Bosnië. Met haar ouders en broer kwam ze naar Nederland; Heerlen om precies te zijn. Via verschillende asielzoekerscentra in Nederland kwam ze uiteindelijk weer terug in Heerlen, waar ze nu met haar eigen gezin woont en werkt.

“In Bosnië hanteren ze een ander schoolsysteem. Ik zat nog op de basisschool toen ik naar Nederland kwam. Over de toekomst, wat ik wilde worden, dacht ik nog niet na. In Bosnië waren andere zaken om me druk over te maken, dan over wat ik wilde met mijn leven. Eenmaal in Nederland, ben ik meteen de taal gaan leren. We woonden in verschillende asielzoekerscentra, zo gaat dat als je wacht op een verblijfsvergunning. Die kregen we uiteindelijk in Rotterdam. Ik deed de mavo. Maatschappelijk werk leek me interessant, dus schreef ik me in voor de opleiding. Maar ik bleek te emotioneel betrokken en kon thuis niet afschakelen. Waarschijnlijk kwam dat door mijn achtergrond, want die oorlog en angst blijven bij je.”

Uiteindelijk koos Ermina voor een heel andere richting, ze ging in de beveiliging. “Heel veel verschillende dingen heb ik gedaan. Van de beveiliging tijdens theatervoorstellingen tot waardetransport en van Eurocontrol tot de koning, toen nog prins. “Willem Alexander was aanwezig bij de opening van de nieuwe Luxor in Rotterdam en wij mochten ondersteunen in zijn beveiliging. Maar helaas was dit werk met onregelmatige diensten niet te combineren met een gezin. Na de geboorte van onze oudste dochter stopte ik met werken. Eenmaal thuis dacht ik, dit is het ook niet. Toen onze dochter naar de peuterspeelzaal ging, leek me dat wel erg leuk werk. Dus meldde ik me als vrijwilliger. Later ben ik de opleiding SPW niveau 3 gaan doen. Best pittig met een gezin, maar ik heb me erin vastgebeten en heb de opleiding die eigenlijk drie jaar duurt en de verkorte versie twee, in anderhalf jaar gedaan. Ik deed twee of drie examens tegelijk. Dat scheelde een hoop reistijd naar Utrecht. Helaas hadden ze op dat moment bij peuteropvang Heerlen geen leidsters nodig en ben ik in de kinderopvang gaan werken. Ons gezin groeide en na de geboorte van de jongste van de vier kinderen ben ik bewust een tijdje thuisgebleven. Toen hij vier werd, ben ik weer gaan solliciteren.”

Vanaf mei 2019 werkte Ermina als invalkracht bij POVH en sinds januari vervangt ze en werkte als vaste kracht in peuteropvang Pinokkio en nu in de Bijtjes. “Ik vind het heerlijk om de peuters te volgen in hun ontwikkeling. Om ze materialen en activiteiten aan te bieden die die ontwikkeling ondersteunen en stimuleren. Mijn eigen dochters gaan inmiddels al naar de middelbare school en de jongens naar de basisschool. De jongste vindt mijn werk erg leuk en zegt soms: ik heb buikpijn, ik kan niet naar school, ik wil met jou mee.”

Voor de toekomst heeft Ermina een duidelijke boodschap: “Ik hoop dat we allemaal gezond blijven en vooral voor mijn kinderen hoop ik op een zonnige toekomst. Zelf heb ik nog wel wat plannen. Graag zou ik nog een studie volgen, maar ik twijfel nog tussen pedagogiek en logopedie.”

Maar een ding is duidelijk, bij POVH zit Ermina op haar plek. “Hier werk ik met veel plezier tot mijn pensioen!”

Reageren is niet mogelijk