Pensionering moet nog even wachten

Het pensioen gloort aan de horizon. Een nieuwe fase waar Gerrie van Luijken, leidster in peuterspeelzaal Mienie Beestje, wel al over nadenkt, maar nog niet helemaal klaar voor is. “Ik hoor van iedereen dat het heerlijk is om niets meer te móeten. Maar de weegschaal slaat bij mij nog door naar blijven werken.”

Gerrie werd geboren en getogen in de Zaanstreek. Ze wilde naailerares worden. Toch ging ze na de huishoudschool naar de KVJV (Kinderverzorging en Jeugdverzorging) en was om. “Ik had met zeventien jaar al mijn diploma op zak. Veel te jong en ik vond dan ook nergens een baan. Alleen het Maastrichtse schippersinternaat wilde mij aannemen.”
Dus vertrok Gerrie naar het zuiden, verbleef intern, verzorgde en begeleidde er de schipperskinderen en reisde na ieder bezoek aan de Zaanstreek weer huilend terug naar het zuiden. “Ik moest erg wennen aan Limburg en haar inwoners, maar ik vond er mijn plek. Ik leerde hier mijn man kennen en ik raakte meer en meer ingeburgerd. We kregen twee dochters en inmiddels zijn er twee kleinkinderen. Die wonen in Groningen. Nadeel is dat ik ze niet zo heel vaak zie. Voordeel is dat als ze op bezoek komen of wij daarheen gaan, dat voor meerdere dagen is.”

Gerrie kwam in contact met het peuterspeelzaalwerk, toen haar oudste dochter naar de peuterspeelzaal ging. Men zocht er een bestuurslid. Later ging ze in de peuterspeelzaal aan de slag en inmiddels is ze al 32 jaar werkzaam bij Peuterspeelzaalwerk Heerlen. “In het begin was dat natuurlijk als vrijwilligster, iederéén werkte vrijwillig in de peuterspeelzaal. Vanaf 1999 werk ik als betaalde kracht. Plusfunctionaris heette dat destijds. Naast het werk in de peuterspeelzaal deed ik oudergesprekken en huisbezoeken. Ondertussen is er natuurlijk het een en ander veranderd. Niet alleen qua werk, maar ook in de maatschappij en dus ook in de gezinnen en in de peuterspeelzaal. Er zijn onder andere meer kinderen met gescheiden ouders en meer anderstalige kinderen in de groep. Ook zie je dat kinderen tegenwoordig het middelpunt zijn van het gezin. Dat heeft goede aspecten, maar brengt ook met zich mee dat ouders minder grenzen stellen. Kinderen hebben die wel nodig, omdat hen dat onder andere veiligheid biedt.”
Ook de werkwijze in de peuterspeelzaal is aanmerkelijk veranderd, weet Gerrie. “Vroeger vingen we vrijwillig de kinderen op, we waren allemaal moeder en van dezelfde leeftijd. Nu werken er grotendeels professionele krachten bij PWH, van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden. Hoewel ik goede herinneringen heb aan die oude tijd, besef ik heel goed dat die werkwijze van toen nu niet meer kan. Er wordt veel meer professionaliteit van de leidsters gevraagd. En terecht, want het gaat wel om kinderen!”

Met veel liefde en plezier zet Gerrie zich nog steeds in voor haar peuters. En hoewel de weegschaal nog naar ‘werken’ wijst, denkt de peuterleidster wel al veel na over haar pensioen. “Als je stopt met werken, krijgt je leven een heel andere invulling. Mijn man en ik waren van plan om van alles samen te gaan ondernemen. Nu bij hem Parkinson is geconstateerd, zitten sommige dingen, zoals samen een fietstocht maken, er niet meer in. Dat verandert het beeld van de tijd na de pensionering enorm. Maar ik hoef ook nog geen beslissing te nemen, dus ik laat de keuze om te stoppen nog even in het midden,” lacht Gerrie, “niet dat ik me zou gaan vervelen, ik borduur, wandel en lees graag, kinderen en kleinkinderen bezoeken, invulling genoeg. Maar werk geeft structuur en sociale contacten. En daarbij, er zijn in de peuterspeelzaal nog heel veel momenten waar ik van geniet. Van die kleine dingen waar ik om moet glimlachen. Na al die jaren krijg ik zelfs nog reacties van peuters van toen. Want hoe leuk is het als je opeens wordt aangesproken door een jongeman die inmiddels in Eindhoven studeert: ‘Jij bent juf Gerrie hè?’ Daar geniet ik van!”

Reageren is niet mogelijk