‘Peuters veroverden mijn hart’

Wie regelmatig bij peuteropvang Pinokkio binnenloopt, kent haar wel. Altijd goedlachs en in voor een praatje. We hebben het over Sahra Ibrahim, vrijwilligster in Pinokkio. Haar zoon en dochter die er naar de peuteropvang gingen, bezoeken ondertussen de basisschool. Sahra is in Pinokkio blijven plakken. “Dat is drie jaar geleden en ik ga nog iedere dag met veel plezier.”

“Het was druk destijds in de peuteropvang,” vervolgt Sahra haar verhaal, “leidster Francis sprak me aan. Ze konden wel een paar handen hulp gebruiken en ze dachten dat ik heel goed in de groep en ook bij het werk met peuters paste. Ik zocht meteen contact met de stichting en kon meteen als vrijwilligster aan de slag. Twee dagen in de week werk ik hier. Daarnaast doe ik nog twee dagen vrijwilligerswerk in verzorgingshuis de Regenboog. Ik wandel met de ouderen, of verzorg hun nagels, drink koffie met ze. Wel heel leuk, dat verschil, jong en oud. Maar de peuters hebben mijn hart veroverd. Hoe ze praten en lachen, schatjes zijn het.”

Sahra kwam in 2006 vanuit Somalië naar Nederland. Familieomstandigheden en de toestand in het land dwongen haar grootmoeder ertoe die beslissing voor Sahra te nemen. Ze liet er haar familie en haar oudste zoon achter. “Mijn oma verkocht het huis dat van mijn moeder was en waar problemen door ontstonden toen mijn moeder overleed. Van het geld betaalde ze iemand die mij meenam naar Nederland. Ik kwam in Ter Apel terecht, daarna in een asielzoekerscentrum in Arnhem. Ik ben uiteindelijk zelf op zoek gegaan naar een plek om te wonen. Ik kwam in contact met Somalische mensen in Limburg. Zij konden een kamer voor me regelen in Heerlen. De inburgeringscursus sloot ik na tweeëneenhalf jaar met succes af, ik trouwde, kreeg een zoon en dochter en heb altijd vrijwilligerswerk gedaan. Dat contact met mensen vind ik heel belangrijk. De eerste jaren hier in Nederland waren heel moeilijk. Ik was eenzaam, alles was anders, de cultuur, het eten het weer. Maar nu ben ik gewend. Mijn grootste geluk zijn mijn zoon en dochter. Als ik met hen samen ben, is alles goed. Met mijn oudste zoon die nu 22 is, heb ik iedere dag contact. Natuurlijk wil ik heel graag bij hem zijn, maar de situatie in Somalië is te gevaarlijk. Door terug te gaan zou ik mijn beide jongste kinderen en mezelf in gevaar brengen. Dus welke beslissing is het beste? Een heel moeilijke situatie vind ik dat.”

Het werk in de peuteropvang en ook met de ouderen hoopt Sahra nog heel lang te kunnen blijven doen. “Ik geniet van mijn vrijwilligerswerk. Er wordt wel eens gezegd dat ik te lief ben. Maar ik vind het juist belangrijk om kwetsbare en onschuldige mensen te beschermen. Dat is wat ik probeer. Laten we elkaar geen pijn doen, maar laten we respect hebben voor elkaar!”

Reageren is niet mogelijk