‘Peuters zijn puur, nog niet gevormd door wat dan ook’

De vlag kan bijna uit, een jubileum staat voor de deur. Diana Amkreutz is al bijna 25 jaar werkzaam voor Peuteropvang Heerlen. Dat viert ze deze ochtend alvast in het vooruit door de drie peuters die er zijn (de griep heerst nog steeds…) haar naam te leren schrijven. “Leuke naam hè?’ zegt Diana tegen de jongeman naast haar, die dat nog ontkent nog beaamt, maar die wel dwars door haar naam een begin maakt met zijn tekening.

Diana werd geboren en getogen in Voerendaal. Ze deed de modevakschool, werd coupeuse en werkte twee weken in een atelier. Ik zat er alleen maar schouderkappen te maken en dacht, dit blijf ik niet doen. Dus ben ik teruggegaan naar de Edah, waar ik tijdens de opleiding een bijbaan als kassière had. Ondertussen was ik getrouwd, werd onze dochter geboren en ik bleef thuis. Maar dat thuiszitten vond ik niks. We waren net verhuisd van Kerkrade naar het Eikenderveld in Heerlen, waar mijn dochter ook naar peuterspeelzaal ’t Kuikennest ging. Ze waren er bezig alles op te knappen en te verven en ik bood mijn hulp aan. Al snel vroeg men mij om vrijwilliger te worden. Annie Slabbers werkte daar destijds ook. Uiteindelijk deelden we de Plusfunctie die de gemeente had ingesteld, wat inhield dat we ons onder andere bezighielden met huisbezoeken, problematiek enzovoorts. Dat betekende wel dat ik weer naar school moest en de opleiding LKC (Leidster Kinder Centra) moest gaan doen. Ik had van tevoren nooit de behoefte gehad om met kinderen te werken, maar ik ontdekte in die periode hoe leuk peuters zijn. Ze zijn eerlijk, puur, nog niet gevormd door wat dan ook. Dat vind ik geweldig.”

Papierkraam
Uiteindelijk bleek de opleiding LKC niet voldoende en moest daar nog PW4 bij. “Mijn man had ook pas een studie gedaan en dus dacht ik, ‘dan ga ik dat ook maar doen’ en ik behaalde mijn diploma. Tegenwoordig werk ik in ’t Meuleke en sinds kort ook in Ransdaal. Ik heb heel fijne collega’s, we vullen elkaar aan, kennen elkaars sterke en zwakke kanten. Een goede sfeer in het team en in mijn werk is voor mij heel belangrijk. Is die sfeer en goede band er niet, kan ik niet naar behoren functioneren. Ik zal er dan ook altijd alles aan doen om een goede band te hebben. Dat sociale is ook wel een van mijn sterke kanten denk ik. Daarbij ben ik direct, draai niet om de zaken heen. Ik vind het ook altijd een uitdaging om dingen die niet goed lopen, bijvoorbeeld in een team, zaal of met peuters, aan te pakken en naar een oplossing te zoeken. Dat vind ik sowieso de grootste uitdaging in mijn werk. Als alles voortkabbelt, dut ik in,” lacht Diana.
Dat ook haar interesse in mode nog altijd aanwezig was, bleek tien jaar geleden. Diana’s werd geopend. “Mijn modezaak aan huis, waar dames op afspraak gezellig kunnen komen shoppen. Een heel leuke afwisseling met mijn werk in de peuteropvang.”

Loslaten
Hoe de toekomst eruit zal zien? “Ik kan nog wel wat jaartjes vooruit,” weet Diana. “Kinderen blijven leuk en ik blijf altijd leren. Soms zet ik mijn vraagtekens ergens bij, zoals bij VE-Thuis, ik wist niet wat ik ervan moest verwachten en was heel sceptisch. Maar de animo bleek enorm en nog altijd hebben we drukbezochte en fijne bijeenkomsten. Dus heb ik mijn mening achteraf met alle plezier bijgesteld! Buiten de papierkraam is er niets waar ik een hekel aan heb,” lacht Diana, “ik kan het werk ook wel redelijk goed loslaten als ik naar huis ga. Maar soms is er een probleem met een peuter en gaat dat maar niet uit mijn hoofd. Daarom is dat team zo belangrijk, dat je er samen over kunt praten en elkaar kunt steunen.”

Reageren is niet mogelijk