‘Probleemgedrag heeft een achtergrond’

Willeke Beijleveld-Hendrix (48) werd in maart 2019 unitleider onderbouw bij basisschool de Griffel in Heerlen. Ze nam de werkzaamheden en taken over van Debbie Alzer. En daar behoort ook het contact en de ondersteuning van leidsters van Peuteropvang Heerlen bij.

Willeke deed de Pabo, want het kind en het onderwijs waren altijd al haar passie. “In 1994 ben ik afgestudeerd en ben ik als vervangster gaan werken. Totdat ik op de LOM-school terecht kwam, nu het Speciaal Basis Onderwijs (SBO). De eerste weken ging ik huilend naar huis. Ik reageerde te lief op wat er daar in de groep allemaal gebeurde. Ik wilde er blijven, wist ik. Dus dat moest ik in het tweede jaar anders aanpakken. Dat lukte. Hoe strenger ik was, hoe leuker de leerlingen me vonden. De gesprekken met de ouders waren vooral eerlijk en direct. Strijd geeft strijd. Zodra ik merkte dat een ouder boos was, deed ik een stap terug en daar begon het gesprek. Mijn advies is dan ook altijd om rustig te blijven, zowel tegenover de ouders als het kind. Hun boosheid en gedrag hebben een achtergrond.”

Willeke’s passie voor het jonge kind werd door de jaren steeds duidelijker. “De golvende ontwikkeling van peuters en kleuters vind ik prachtig. Ze leren en ontdekken spelenderwijs. Spel en de verschillend ingerichte hoeken zijn een geweldige manier om in te spelen op die onbevangenheid en dat spontane van jonge kinderen. Ik had en heb in mijn werk nog altijd met kinderen met speciale behoeften te maken. Het is zo mooi om te zien wat er met ze gebeurt tijdens het spel. Thuis is er weinig tot geen aandacht en vaak geen veiligheid. Hoe mooi is het dan om te zien dat ze al spelend ineens een stap vooruit doen. Tijdens de huisbezoeken die ik deed, zag ik de erbarmelijke omstandigheden waarin ze soms leefden. Kale betonnen vloer, een matrasje op de grond. Ik zag hoe moeders met hun kind omgingen. Dan begreep ik de problemen in de opvoeding. Kinderen worden onbevangen geboren, ze komen in een systeem terecht; een kind kiest daar niet voor.”

Willeke’s dringende advies aan de pedagogisch medewerkers van POVH is dan ook: “Wacht niet met aan de bel trekken bij ouders en je directe partners van POVH. Zie je iets bij een kind waar je vragen over hebt, stel die vragen. Haal er iemand bij die meekijkt, adviezen geeft.  Jij bent vaak de laatste strohalm voor het kind. Jij als leidster biedt ze wel die veilige omgeving, hebt aandacht voor ze. Hoe mooi en ontroerend is dan die blik van ‘we zijn even los van alle bagage.’ En nog beter is het als het kind door jouw toedoen uiteindelijk, maar vooral op tijd op de juiste plek terecht komt en de begeleiding krijgt die het nodig heeft.

Mijn rol daarin is leidsters geruststellen en het geven van tips en adviezen. Vaak hebben ze al heel goed in de gaten wat er aan de hand is met een kindje. Ik geef ze dan het zetje naar de juiste instanties. Soms is het aandragen van praktische tips en adviezen al voldoende.”

Reageren is niet mogelijk