‘Spelen is kracht, spelen is verwondering’

Veertig jaar geleden ging Bestuurder-Manager Godelieve Lancee (62) aan de slag bij Stichting Opbouwwerk Heerlen. “De tegenwoordige peuteropvang”, legt Godelieve uit, “Met jeugdige overmoed en passie voor het jonge kind, dook ik overal in. Ik heb nergens spijt van. Wel heb ik ontzettend veel geleerd.”

Godelieve deed de opleiding tot kleuterleidster A en B. De banen lagen niet voor het oprapen, dus toen ze door de Stichting Opbouwwerk Heerlen werd gevraagd om te solliciteren, deed ze dat meteen. “Ik kwam te werken in het zogenaamde ingebouwde peuterspeelzaalwerk, te vergelijken met de VVE-zaal van nu; er was veel aandacht voor zorgkinderen. De peuterspeelzaal was onderdeel van het sociale buurtwerk, waartoe onder andere ook de basisschool, het consultatiebureau, de wijkraad en het maatschappelijk werk behoorde. We hadden een hecht team waarmee we koffieochtenden voor ouders organiseerden, discussieavonden, een spelotheek en waarmee we een tweedehands kinderkledingbeurs opzetten. Kortom, alles wat met het gezin te maken had, centreerde zich in dat buurtwerk. Ik stortte me meteen op de huisbezoeken, die waren nodig vond ik. Zo groen als gras was ik en tijdens die huisbezoeken kwam ik op de meest uiteenlopende plekken, zoals onder andere in een kroeg,  een bordeel en bij mensen die in een kraakpand woonden. Een andere keer werd de deur opengedaan door een man in tangaslip. Nee zijn vrouw was er nog niet, kon ieder moment thuiskomen, maar kom maar binnen. Of dat bezoek aan een jong gezin, lege ruimte, betonnen vloer, peuter liep er rond en de pasgeboren baby lag in een hoek op een berg doeken. Naast de flessen bleek- en poetsmiddel. Gezinnen waar niet de huiskamer huiskamer was, maar juist de speelkamer voor de kinderen, gezinnen die floreerde, gezinnen waar de kinderen de belangrijkste waren, gezinnen waar je zag dat het niet allemaal vanzelf ging maar toch…en ga zo maar door. In al die gezinnen heb ik iets kunnen betekenen. Maar wat ik vooral heb geleerd is dat je niet via je eigen ogen moet kijken, maar via de ogen van die ander. We kunnen niet in de hoofden van anderen kijken, we weten niet wat er in iemands leven speelt. Pas als je je eerste verbazing overboord zet, vind je aansluiting.”

Dat haar enthousiasme haar ook wel eens parten speelde, weet de jubilaris maar al te goed. “Ging ik naar een peuterspeelzaal met een hoofd vol informatie die ik door moest geven aan leidsters. Kwam ik daar aan, stormde naar binnen, tot een vrijwilligster zei ‘je loopt me gewoon voorbij zonder iets te zeggen’.  Of die leidster die tijdens een presentatie zei ‘alsjeblieft, haal eens even adem’. Heel blij was ik dat ze me daarop wezen. Ik waardeer dit alleen maar en denk dat ik van mijzelf weet dat je alles tegen mij kunt zeggen. Ik voel me niet aangevallen. Allemaal leermomenten. En ik leer nog steeds.”

Haar enthousiasme werkte aanstekelijk door de jaren heen. Ze werd zelfs eens gekscherend de oudste peuter van Heerlen genoemd.  “En als er in een winkel ineens een grote man voor je staat die zegt ‘dag juffrouw Godelieve’, weet je dat je ergens wel iets goeds hebt gedaan. In het vorige interview zei ik dat ik met 67 jaar nog niet klaar ben en het nog maar de vraag was of ik dan met pensioen zou gaan. Ondertussen weet ik dat dat eerste klopt, maar ik merk ook dat naast mijn intensieve baan andere dingen in mijn leven steeds belangrijker worden. Mijn gezin, mijn vier kleinkinderen, ik reis en wandel graag. Vijf jaar heb ik nog om specialismen en werkzaamheden over te dragen. In die periode zal ik me blijven uitleven in mijn werk, blijf ik kijken naar wat goed gaat en wat beter kan. En vooral zal ik me blijven ontwikkelen, want ik wil nog een heleboel.”

Reageren is niet mogelijk