Voor het eerst in aanraking met de buitenwereld

Yvonne Kaptijn is vanaf het prille begin betrokken bij het peuterspeelzaalwerk. Ze begon als vrijwilligster, maar toen ze de mogelijkheid kreeg om de nodige opleidingen te volgen en als vaste kracht aan de slag te gaan, greep ze die kans met beide handen aan. In september wordt ze 66 jaar en gaat ze met pensioen. “Mijn leven zal er anders uit gaan zien. En één ding is zeker, vanaf nu ga ik overwinteren in Spanje.”

“Ik werkte al vanaf mijn vijftiende en had baantjes bij de Hema en Howa. Toen het ABP naar Heerlen kwam, ben ik daar gaan werken en deed ik ondertussen de avond-MEAO. Maar ik had al snel in de gaten dat ik iemand ben die met mensen moet werken. Ik stopte met werken bij de geboorte van onze oudste zoon. Wel werd ik oppasmoeder in een gezin, ik kon mijn zoontje meenemen, ideaal. Het gezin verhuisde naar Groningen, Gilbert de oudste was ondertussen ruim drie en ging naar de peuterspeelzaal, zijn broertje ging naar het MKD. Ik had de handen wat meer vrij. Een vriendin attendeerde me op het vrijwilligerswerk bij het peuterspeelzaalwerk. Ik ben als vrijwilliger aan het werk gegaan in een peuterspeelzaal die toen nog onderdeel was van een kleine stichting in Hoensbroek. Ik had meteen in de gaten: dit is het, bezig zijn met peuters, dit had ik altijd al moeten doen. Kinderen zijn puur. Alles wat ik in me had aan sympathie en warmte voor mensen, kon ik in dit werk stoppen. Ik ben de opleiding SPW3 gaan doen en was vijftig toen ik mijn diploma behaalde. Geen dag, geen minuut heb ik spijt gehad van mijn overstap naar het peuterspeelzaalwerk.”

Met hart en ziel en passie heeft Yvonne haar werk gedaan. “Dit werk werd een deel van mezelf. Een hele verantwoordelijkheid ook, want je hebt met kleine mensen te maken. De peuterspeelzaal is de eerste plek waar de peuters in aanraking komen met de buitenwereld. Ineens zijn daar andere kinderen, regels, juffen, activiteiten. Er is in de loop der jaren wel veel veranderd. Vroeger waren er ook thema’s. We knutselden en speelden vooral veel met de kinderen. Ook letten we op of er problemen waren. Tegenwoordig ligt op dat signaleren meer de nadruk, met alle administratieve gevolgen van dien. Vooruitgang is goed, maar laat de peuters vooral nog even kind zijn.”

Haar werkzame leven zit erop en Yvonne verheugt zich op de toekomst. “Drie jaar geleden heb ik een burn-out gehad en heb ik een jaar niet gewerkt. Hoewel ik blij was weer aan de slag te kunnen, ging het niet meer zo vanzelf als daarvoor. Ik was snel moe, er bleef niet veel energie meer over voor andere activiteiten en voor de mensen in mijn omgeving. Maar dat ga ik nu inhalen. Zeven jaar geleden ben ik hertrouwd en kreeg ik er een grote familie bij. Ook voor mijn familie en sociale contacten krijg ik weer meer tijd. Daarnaast geeft het me veel voldoening om ouderen te bezoeken. En… ik word oma in oktober, geweldig. Neemt niet weg dat ik de kinderen en collega’s ga missen. Als ik die snoetjes voor me zie, krijg ik wel tranen in mijn ogen hoor. We zijn als peuterleidsters natuurlijk gewend om na twee jaar afscheid te nemen van peuters. Maar mijn afscheid van het peuterwerk is definitief. Dat besef zal achteraf wel pas komen. Maar ik kijk terug op een geweldige tijd en daar kan ik nog heel lang op teren.”

Reageren is niet mogelijk