Vrijwilligerswerk als reddingsboei

Een zeldzame spierziekte zorgde ervoor dat ze werd afgekeurd. Maar thuis op de bank zitten was geen optie voor Marion Trags. “Mijn jongste zusje stopte met haar vrijwilligerswerk in peuterspeelzaal de Bijtjes en vroeg of het iets voor mij was. Dat is nu bijna twaalf jaar geleden. Het werk geeft me veel plezier en ik ben erg blij met mijn collega’s. Ik hoor erbij en we weten wat we aan elkaar hebben.”

Marion vouwt haar handen om een glas thee. Haar rechterhand verpakt in een brace. “Ik heb fibreuze dysplasie, een stoornis in de ontwikkeling van het bot, het brokkelt als het ware af. Jaren geleden werd er tegen me gezegd dat ik binnen enkele maanden in een rolstoel zou zitten. De vraag is dan, hoe ga je daarmee om. In het begin maakte ik me er wel druk om. Maar ik nam me voor om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Vier keer per week sport ik, onder begeleiding. Daarnaast ging ik als vrijwilliger aan de slag in peuterspeelzaal de Bijtjes. Dit vrijwilligerswerk heeft me heel veel gebracht. Niet alleen ben ik bezig.  Ook ben ik wat vrijer geworden in de omgang met anderen, minder op mezelf en teruggetrokken. Ik vind het geweldig om te zien hoe peuters zich ontwikkelen. Om te zien hoe in de peuterspeelzaal al de basis wordt gelegd voor de rest van hun leven. We zien dat natuurlijk ook hier in de basisschool, peuters die eerst naar de Bijtjes kwamen, zie je daar verder groeien. Op het schoolplein of in de gang kom ik de kinderen nog tegen. Ze roepen naar me of komen een praatje maken. Het grappigst was die keer dat ik een peuter met haar moeder tegenkwam in de winkel en dat het kindje heel verbaasd was dat de juffrouw ook boodschappen moest doen.”

Vorig jaar startte er in Nieuw Lotbroek een volkstuinproject. Samen met de peuters van de Bijtjes onderhoudt Marions vader een volkstuin. “We dachten, we proberen het eens. En het gaat prima. Afgelopen voorjaar en zomer hebben we vooral veel bonen en sla geoogst. De peuters vinden het prachtig om alles te zien groeien. Ze stoppen een zaadje in de grond en niet veel later groeit er iets. Met hun eigen harkjes en schepjes gaan ze aan de slag. Binnenkort moet de boerenkool geoogst worden. Ook een leuk karweitje voor de peuters. En mijn vader? Die geniet er enorm van!”

De toekomst stippelt Marion niet al te veel uit. “Ik zie wel wat er komt, ik ga gewoon door. Ik heb me in het begin heel erg druk gemaakt om mijn gezondheid. Met hulp van mijn ouders en een psycholoog ben ik daar goed uitgekomen. Ook het vrijwilligerswerk in peuterspeelzaal de Bijtjes is mijn redding geweest. Ik weet waarvoor ik ‘s morgens opsta. Ik verheug me iedere keer weer op die lieve snoeten van de peuters. Mijn werk en mijn wilskracht houden me hopelijk nog lang uit de rolstoel!”

 

 

 

 

Reageren is niet mogelijk